Mostrando entradas con la etiqueta retratos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta retratos. Mostrar todas las entradas

viernes, 27 de septiembre de 2019

MARÍA del MAR BONET vista por Toni Catany


Fotos tomadas en la exposición por el autor


PALAU ROBERT

MARIA DEL MAR BONET
ALS ULLS DE TONI CATANY



Exposición organizada por la Fundación Toni Catany en conmemoración del 50º aniversario de la carrera musical de Mª. del Mar Bonet.

En la que nos muestran la estrecha relación de amistad y de intercambios creativos entre estos dos artistas. 

Una exposición que nos enseña la mirada del amigo que a través de sus fotografías ayudó a crear la imagen de la cantautora tal como la conocemos.





Es de esas exposiciones que se ve con gusto pues nos recuerdan cosas de nuestra juventud, pedazos de historia en el que de alguna manera hemos participado, ni que sea como meros espectadores.




Quién más quién menos se enamoró de esa nítida voz mallorquina que nos sorprendió con su calidez y maneras suaves pero potentes.





Con las fotos que su amigo Toni le hizo, se construyó el personaje, con una mirada original y penetrante, acomodada en múltiples portadas de los discos publicados.

Una interesante exposición, útil no solo para recordar sino también para redescubrir la labor de un fotógrafo notable.
Interesantes también los recuerdos que va desgranando la cantante en un audiovisual de excelente factura.





Digamos que se puede ver por los nostálgicos de los que contra la dictadura éramos más jóvenes, cómo también por los que han conocido a la cantante en su etapa de búsqueda de canciones tradicionales mediterráneas.

En cualquier caso una colección de textos y fotos de notable valor cultural.

Barcelona, 27 Septiembre 2019


lunes, 12 de agosto de 2019

EL PERAL SALVAJE






EL PERAL SALVAJE
De Nuri Bilge Ceylan


Un film de tres horas de puro cine. (El primer montaje eran cinco). Hay que ir preparado, que no fue nuestro caso, pero no me supo nada mal. 

Film en el que a través de unos diálogos muy acerados nos adentran en las cuestiones básicas de todo  nuestro entendimiento vital. No tiene desperdicio.

Todo lo que se va cociendo en el film nos interesa, por mucho que la acción ocurra en un país medianamente lejano física y culturalmente, y así nos pudiera parecer. Al fin y al cabo, a todos nos mueven cosas muy parecidas.

Una historia planteada en la voz de los jóvenes pero que acaba mostrando las no razones de los padres.

La película tiene esas cosas indispensables para que estés rumiando lo que has visto durante días, antes de decir nada de ella. Pero no puedo quitarme la ansiedad de hacerlo enseguida y deseando recomendarla efusivamente.

Película de diálogos en paisajes maravillosos, captados con toda la melancolía que la relación espacio tiempo sin prisas, pueda dar.

En la que cualquiera puede sentirse identificado con alguno de los temas mostrados, ahí está la auténtica cultura popular.

Nada de monsergas elucubrando a mayor gloria del conocimiento enciclopédico, aquí se trata de pura vida de subsistencia. 

Cada cual ha de encontrar su camino, cuanto antes mejor. Da igual escribiendo un libro que nadie va a comprar, ni siquiera leer. O cegándose en el inútil trabajo de excavar un pozo para nada obtener.


En el empeño está la respuesta.

Ni que decir tiene que me ha maravillado.  


Barcelona, 12 Agosto 2019

jueves, 13 de junio de 2019

RICHARD LEAROYD

Richard Learoyd
Casa Garriga Nogues


Fotos obtenidas de la exposición por I.C.C.



Una amplia muestra de este singular maestro que trabaja mediante una “cámara oscura”. La técnica más simple y primitiva de esta modalidad artística. 




Extraordinaria muestra de este peculiar fotógrafo, realiza sus obras mediante la captación de imágenes en una cámara oscura, realizada a tamaño natural, digamos que él puede estar dentro.



No tiene que ser fácil acarrear con una cámara de estas características adecuada al tamaño en el que hace las placas. En este caso papel fotográfico de gran tamaño.



Pero hay que reconocer que la textura que les da las convierte en auténticas obras de arte.




Utilizando todo tipo de motivos, tanto de la naturaleza, de la sociedad, de su estudio, modelos, personas anónimas…



Tanto da, a cada cosa le da un tratamiento único, una visión personalísima que es de agradecer. 



En un mundo donde la sociedad decide fotografiarlo todo y mostrarlo inmediatamente, ver estos retratos de composición pausada, muy meditados y con una visión muy propia de la importancia de cada cosa, es muy de agradecer.



Hasta hace relativamente pocos años su actividad era meramente de estudio, pero luego se fabricó una caja portátil para poder operar en el exterior, consiguiendo paisajes de lo más sugerentes.




Todos sus trabajos, nos muestran su peculiar visión del objeto captado, digamos que tienen una cierta poesía.







Es por ello que esta muestra tiene un gran valor, por cuanto nos permite visionar una parte importante de sus trabajos.




A pesar de todo el realismo que una fotografía per se tiene, su peculiar forma de trabajar y los modelos utilizados, le dan un aurea exclusiva.



A veces la crueldad es excesiva y fríamente mostrada, pero ello no le quita el mérito que la imagen tiene.


Es la diferencia entre un artista y un aficionado, él consigue que cada imagen sea única, pero seguiremos intentándolo.




Una exposición que estará hasta septiembre en nuestra ciudad y posteriormente pasará por Madrid.



Barcelona, 10 Junio 2019

viernes, 12 de abril de 2019

ZANZIBAR

IMÁGENES DE ZANZIBAR  

Por Jaume Comerma

Lugar:    Bodega Padua




Todos nos traemos fotografías de nuestras salidas, excursiones o viajes, pero no todos tenemos las mismas aptitudes para obtener un buen resultado, eso es como en todo.




Hay personas que tienen la sensibilidad de captar personas, momentos, acciones, instantes, que nos dan la esencia de un lugar y un espacio determinado, que gracias a esa imagen congelada se convierte en mágico.




En este caso se trata de un muestra, que tras un viaje a Zanzíbar nos trae el autor de estas extraordinarias fotos, las cuales nos saben a bien poco, pues sólo es un especie de recordatorio, una pequeña muestra por decirlo de alguna manera de una presentación hecha años atrás.




De todas formas se agradece y mucho esta exposición por pequeña que sea, en un lugar lleno de encanto, donde se mantienen las formas, olores y sabores de casi cuando fue inaugurado.





Nos quedamos con aquello de: “Lo bueno si breve…”

Barcelona, 12 Abril 2019

lunes, 18 de febrero de 2019

GREEN BOOK







GREEN BOOK de Peter Farrelly



Road movie

Película de colegas, de carretera, de auto ayuda, Hollywood 100%

Pones dos personajes antagónicos, un coche, una ruta por delante, un sin número de situaciones ante las cuales puedan lucirse más o menos por igual y tenemos un excelente producto para lucir en los Oscars.

Bien hecha, bien desarrollada, con un guión con pocas fisuras, una trama que está bien urdida.

Un buen tejido para que un sastre con unas buenas manos haga un buen producto.

Unas situaciones, que en los civilizados años que vivimos nos parecen muy lejanas, aunque podamos recordarlas todos los que tenemos una cierta edad.

El sur de los USA da para mucho, y juntar un negro concertista importante con un chófer italoamericano del Bronx, da para más.

Es de esos film que se ven con placer, un producto comercial bien elaborado, presentado y realizado.

Sales con la sensación de que la sociedad ha mejorado un poco y la sordidez es cosa del pasado. Pero ese pasado nos sigue atenazando y hay impresentables que se creen con poder para reverdecerlo.

Hay secuencias muy logradas, parece mentira el dramatismo que puede haber en escenas que nos resultan de lo más naturales y que sin embargo nos muestran un mundo cruel para el ciudadano de segunda.

La película coge el título de una antigua guía de carreteras donde se indicaban moteles en los que se podían alojar los negros, con eso queda dicho todo.

Viggo Mortensen tuvo que ganar unas cuantas libras de peso para poder estar adecuado a lo que su  personaje requería y eso la academia suele agradecerlo; de momento ambos actores están nominados, él al de actor principal y su compañero de viaje, al de reparto.

La recomiendo, pues es una buena película, comercial pero honesta, no engaña, sales de la sala habiendo pasado un rato a gusto, sorprende poco, pero no es lo que se le pide.

Hay que ir a verla sin pensar que el director es un especialista en comedias gamberras, al menos en las películas hechas con su hermano.


Barcelona, 18 Febrero 2019


miércoles, 18 de julio de 2018

LA CINTA BLANCA









Una película de autor, con todas las connotaciones que eso conlleva.

Una plastada. No, al menos no bien bien. Es de esas películas que considero mejor, al menos hablando por mi experiencia,  verla sin demasiada información previa, pues si no, difícilmente lo haces.

Con lo cual ahora tendría que callarme y dejar que cada cual haga lo que quiera si se encuentra ante la posibilidad de enfrentarse a ella.

Pues de eso se trata, someterse a los delirios tremendistas de un iluminado, en este caso un director de culto, mostrando todas sus filias y fobias, eso está claro.

Para entendernos, a mi me ha recordado someramente, en algunos aspectos, al menos en las relaciones sociales en un ambiente rural sumamente opresivo, a los Santos Inocentes.

Pero la maldad aquí mostrada, como hilo conductor de toda la obra la hace muy distinta.

Entre ellas hay notables diferencias, el mal sabor de boca tras el visionado, aquí es mucho más agrio.

Cargada de simbologías, ambientada en la Alemania rural anterior a la Gran Guerra, diseñada técnicamente, de forma magistral, hay que decirlo, es una cinta muy manipuladora, que en mi modesta opinión, está muy sobrevalorada.

Considero muy rebuscado justificar la aceptación del nazismo por una sociedad, a través de las experiencias aquí mostradas.

En algunos aspectos nos puede recordar el cine nórdico, de Dreyer o Bergman, pero no deja de ser por el aspecto imitador estético.

En fin, que no la recomiendo, excepto para seres atormentados o masoquistas inquietos.


Barcelona, 17 Julio 2018

domingo, 25 de marzo de 2018

LITA CABELLUT Retrospectiva









Espacio Volart
Barcelona


LITA CABELLUT (Sariñena, 1961)



La belleza es el origen de todo lo que conmueve,
lo más puro y profundo; también lo más duro porque duele,
del mismo modo que duele criar. Es amor.
Como un beso crudo. Y la inteligencia son sus ojos.




La presente muestra de las obras pictóricas, de esta artista tan reconocida allende de nuestras fronteras, como tan poco conocida dentro de ellas, es de una visita imperdonable.


Una mujer de carácter, indómita, fuerte, apasionada. En sus obras quedan bien reflejadas, las huellas de una dura lucha de supervivencia personal.


Un espíritu libre, que queda bien reflejado en esas pinturas de gran tamaño, que acumulan una gran fuerza visual, imágenes impactantes que no pueden dejar a nadie indiferente. 


Son auténticos puñetazos en los ojos para hacerles caer ese velo del academicismo que lo entela todo.


Perseguir y conseguir mostrar la belleza, no implica desestimar la fealdad, que por antagonismo es necesario también poner presente.


Desde que a los quince años descubriera su vocación artística, ante una visión del Prado, con sus Velázquez, Goya, Rembrandt y Rivera, que marcaron de forma indeleble sus primeros pasos por la pintura. 


Sin desdeñar la influencia de todos los grandes maestros, que han nutrido su experiencia de conocimiento artístico.


Es una exposición muy valiosa por la categoría de las obras expuestas y por mostrarnos una artista de temperamento, totalmente independiente y entregada.


Manifestando con gran habilidad su condición de mujer preocupada por su tiempo y por los que sufren.


Su obra está hecha con un gran despliegue pasional, sin tener en cuenta condicionantes de ningún tipo, es la obra de un espíritu libre.


Es una de las firmas más reconocidas en el panorama pictórico internacional, en estos momentos. 


"Una Reflexió sobre el sentiment de les dones després d'haver patit menyspreus o maltractaments que han ferit la seva ànima, perquè com podem constatar en aquestes obres, encara que la llàgrima s'arriba a assecar, el dolor perdura" L.C.


Gràcia, 23 Marzo 2018


viernes, 15 de diciembre de 2017

ANDY WARHOL EN CAIXA FORUM BARCELONA


Fotos del autor




WARHOL: EL ARTE MECÁNICO



Gran exposición monográfica en Caixa Forum Barcelona





Esta exposición aborda, de forma bastante exhaustiva, todas las facetas de un creador, icono de su tiempo.




No se puede hablar del arte  y la visión sobre el comportamiento en cuanto a la cuestión crematística del mismo, en su época y las posteriores, sin tener en cuenta a éste creador,




Si en vez de hacer una pieza manualmente, única y exclusiva, haces muchas mecanizadamente y así consigue llegar a los máximos receptores posibles.




De esta forma consiguió cambiar el concepto sobre la adquisición de arte y animó a ganar más público para el mismo.




Creó un personaje sobre sí mismo, un poco al estilo Dalí, pero con un estilo más americano y metido en el  famoso concepto business.




Artista fundamental en los años sesenta y setenta, colaboró con los grandes grupos de rock y sus grabaciones son fundamentales para conocer la historia musical de aquella época.

foto de I.C.C.

Partiendo de los conceptos ya adelantados por Marcel Duchamp, propuso un cambio en la premisa de qué era arte, a qué llamábamos arte, pues cualquier obra, acto, realización, performance, lo era.




Una exposición cuya visita he ido posponiendo, hasta que casi se me echa encima su fecha de cierre, que es para este final de mes.

foto de I.C.C.



Hubiera sido una lástima perdérsela, pues es francamente interesante, aun por el poco cariño que se pueda tener por el personaje.


Foto de I.C.C.


Sarrià, 15 Diciembre 2017